فرهنگ پایداری

قدّی به قدّ قامت چشمان خیس من

گفتی غزل بهانه ی یک لحظه بودن است

تصویر توست عادت چشمان خیس من

گفتم بیا، بیا و مرا با خودت ببر

تا عشق، تا نهایت چشمان خیس من

دیروز تو برای دلم شعر گفته ای

حالا رسید نوبت چشمان خیس من

گفتم بیا به کلبه ی مهتابی ام شبی

آری، بیا به حرمت چشمان خیس من

این بار می سرایم از اوّل برای تو

داری دلی به وسعت چشمان خیس من